Moerwijk, buurt vol verhalen

10 mei 1940. Ik was zes jaar en woonde met mijn ouders aan de Hadewichstraat 30.
's-Morgens om vier uur werd ik wakker van een enorm lawaai. Het waren een groot aantal Duitse oorlogsvliegtuigen.
Ik maakte mijn vader en moeder wakker en riep dat er een heleboel vliegtuigen in de lucht waren. Mijn vader bromde, ''Ga slapen joh'', maar mijn moeder zei, ik hoor het ook, kom uit je bed Jan'', en toen hoorde mijn vader het ook en gingen we naar buiten.
Alle buren kwamen ook naar buiten en men begreep dat de oorlog was begonnen.
Er werden pamfletten uit de vliegtuigen gegooid met nota bene een oranje randje!, waarop stond, Duitsland vecht niet tegen uw land, maar tegen Engeland, maar iedere gewelddadigheid door de bevolking begaan door de dood zal worden bestraft. Dat was de eerste kennismaking met het Herrenvolk.

26 september 1944 17.15 uur. Als 10-jarig jochie stond ik op de Moerweg bij de Hadewichstraat, waar ik woonde, toen er boven het Zuiderpark heel laag een groot vliegtuig verscheen. Het was een viermotorige Amerikaanse bommenwerper B-29 die geraakt was door Duits afweergeschut en in grote moeilijkheden verkeerde. Er was nog maar één motor in werking en het was duidelijk te zien dat hij ging neerstorten. Ik had nog nooit een vliegtuig van dichtbij gezien, het was indrukwekkend. Een aantal bemanningsleden sprong met parachute er boven de voetbalvelden tegenover de Moerweg uit en het vliegtuig storte neer op de grens van Rijswijk en Wateringen. De twee piloten zijn daarbij om het leven gekomen.
Veertig jaar later heeft de zoon van een oogetuige na een nauwkeurig onderzoek hier een boek over geschreven, VLUCHT 648, door Harold E. Jansen.
Het was een elf-koppige bemanning waarvan er vier krijgsgevangen zijn gemaakt en vijf mannen met behulp van de ondergrondse zijn ondergedoken op diverse adressen in het Westland en in Den Haag. Zij hebben allen de oorlog overleefd.
OP 6 februari 1947 werd posthuum aan 2/Lt Thomas H. Gill de Amerikaanse onderscheiding ''Purple Heart'' toegekend.
Precies 65 jaar later, op 26 september 2009, is op de plaats waar het vliegtuig is neergestort , de Mgr. Bekkerslaan nabij de Dr. van Mooklaan, door de burgemeester van Rijswijk, mevrouw Van der Wel-Markerink in aanwezigheid van de Defense Attaché van de Amerikaanse Ambassade een monument onthuld ter nagedachtenis aan de twee omgekomen piloten.

Gast Anoniem is Leen Commers

Nog een keer VLUCHT 648

Het vliegtuig was geen B-29 maar een B-24.
2L/t Thomas H. Gill was de gezagvoerder, de tweede omgekomen piloot was 1/Lt William G. Rayner
Foto's van de onthulling van het monument staan op de site www.oudmoerwijk.nl bij de Verhalen, deze site is een aanrader!

Mijn kennis making met Moerwijk .Was zittend bij mijn vader voor op de fiets op een zadeltje en voet steunen op de frame buis.Het was ca 1935 /36 wij kwamen onder het spoor viaduct uit het Spoorwijk waar wij toen woonden ,de arbeiders waren het Laakkanaal aan het graven met schep en kruiwagens dat ging toen heel primitief met loopplanken tegen de walkant,die er toen met grote keien werd gemetselt.Later in !940 eind Mei toen was de oorlog al uitgebroken gingen we met mijn 2jaar oudere zus en moeder naar ons nieuwbouwhuis kijken in de Hadewichstraat nr 37 recht tegen over de Jan van Rodestraat er lag een grote tuin achter waarin naar ik dacht een grote witte steen ,na dat ik daar opwas gesprongen kwam ik er achter dat het geen steen maar een kalkput was tot aan mijn knieen zakte ik er in. tot grote vreugde van mijn moeder die mij weer schoon moest boenen .Ik heb er tot1960 gewoond .Mijn ouders zijn daar overleden 1980

In mijn jeugd, ik ben van 1934, kon je niet eerder lid van een voetbalvereniging worden als je 12 jaar was, dus werd er door de jeugd veel op straat gevoetbald.
Dat gebeurde ook in de Hadewichstraat waar ik toen woonde, ook wel het straatje genoemd, meestal door degenen die op de Moerweg woonden, verschil moet er zijn.
De bewoners van de straat waren bang voor hun ruiten en joegen ons regelmatig weg.
Dan gingen we maar op het landje voetballen.
Het landje was een stukje onbebouwde grond op de hoek Moerweg/Troelstrakade.
Later is er het Arbeidsbureau gebouwd en nu staat er die hoge flat.
Toch is er wel eens een ruit gesneuveld, ook bij ons thuis.
Ik was met mijn ouders een dagje weg geweest en toen we 's-avonds thuis kwamen was de ruit van de voorkamer kapot, oorzaak waarschijnlijk een bal.
Een aantal weken later, het was avond en al donker, de gordijnen waren dicht, toen er hevig op het raam werd gebonsd gevold door glasgerinkel.
Mijn moeder riep wanhopig, ''nee hé?!, mijn vader riep wat anders en vloog op zijn pantoffels naar buiten en zag twee figuren de hoek om de Moerweg oprennen.
Vader schopte zijn pantoffels uit en zette de achtervolging in maar hij was kansloos.
Met de tong op zijn sokken kwam hij terug en zag dat de ruit nog heel was, die gasten hadden een paar flessen op straat laten vallen maar binnen klonk het alsof de ruit brak.
Pa ging in het donker zijn pantoffels zoeken, bleef nog een poosje schelden maar was toch blij dat de ruit nog heel was en ging de scherven maar opvegen.

Wij woonden nog maar kort in de Hadewichstraat en we hadden toen nog een radio die stond toen nog gewoon in de huiskamer gewoon in het zicht.Wij waren ergens op familie bezoek.Maar een broer van mijn moeder kwam aan de deur en heeft waarschijnlijk een inbreker verjaagd ,want toen we thuis kwamen stond de radio al ingepakt en nog wat kleine spulletjes erbij .Hij was binnen gekomen via een zijraampje door op sponning te kloppen was het handeltje naar beneden gedraaid we hebben toen alle handeltje omgedraaidom te voorkomen dat het weer zou gebeuren .Wij moesten van de bezetters de radio inleveren, maar hebben hem verstopt onder de vloer zodat we toch naar radio oranje konden luisteren.We kregen toen radiodistributie Hilversum 1en2 en een Belg

Toen ik het verhaal van John van den Berg uit de Hadewichstraat las dacht ik ook aan een radiodiefstal, niet door een inbreker maar door de Duitse bezetters.
Ik woonde toen ook in de Hadewichstraat en ik ken John, we zijn van hetzelfde bouwjaar, 1934.
Mijn vader had in de oorlogsjaren een nieuwe radio gekocht bij een radiozaak in de Terletstraat.
Het was een Philips en hij was veel beter dan onze oude radio, dus iedereen tevreden.
Op een dag kwam de radiohandelaar bij ons thuis en zei dat de Duitsers de administratie in beslag had genomen zodat zij konden zien wie er een radio had gekocht en die moesten worden ingeleverd en zo niet, dan werden er op zijn Duits maatregelen genomen.
Mijn vader had zwaar de p... in maar heeft het toch maar gedaan en heeft er daarna nog lang over lopen mokken, maar ja, je moest wel.
Gelukkig deed de (verborgen) oude radio het nog en kon er nog naar Radio Oranje uit Londen worden geluisterd, zolang er nog elektrciteit was.

Hongerwinter ,mijn vader zat ondergedoken maar om dat hij voort vluchtig was had hij geen bonkaart.Hij leerde ons een paar woordjes Duits dat was Haben sie was te essen fur mie . Toen we niks meer bij de gaarkeuken konden krijgen moesten we wat anders verzinnen en ging ik met mijn iets oudere zus Willie naar het zwembad waarvan ik wist dat daar duitse soldaten zaten .Daar hebben we aan die kok eten gevraagd en ja hoor hij schepte onze pannetjes vol met kartoffel soep,en kregen ook nog een paar kapjes van dat zure brood .We hebben toen nog zo,n 1 1/2 week eten kunnen halen toen waren ze in eens vertrokken. Die soldaten baalden ook van die rot oorlog . Wij liepen dan zo snel mogelijk met die pannetjes naar ons huis waar we het met ons vieren op aten voor mijn zus was het ook noodzakelijk want ze had honger oedeem .Hoe dat kwam weet ik eigenlijk niet ,we aten dezelfde hoeveelheid voedsel alleen ik at veel langzamer door er goed op te kauwen,zij schrokte het naar binnen. John

Ik weet niet of Leen Commers het over het zelfde vliegtuig een 4 motorige had .Maar tijdens het eten halen werdt er een vliegtuig beschoten met afweergeschut daar door vielen er granaat scherven om ons heen en moest ik met mijn zus schuilen onder het afdakje van het 1e loket huisje van het ADO terrein.Ook hebben we met mijn moeder erbij toen we terug kwamen van een duitse film van UFA met Heins Ruman die hete max de brokken de piloot .Die speelde toen in het Westendtheater we moesten schuilen in de pisbak van de Laakbrug bij het Veluweplein ook omdat ze een vliegtuig beschoten.We moesten in die tijd het hele end lopen omdat er geen trams meer reden.