Uw zoekopdracht Uw zoekopdracht
PDF PDF Print

Bombardement Bezuidenhout

Het vergissingsbombardement

(Oud-) Bezuidenhouters vertellen zèlf hun geschiedenis in verhalen, foto's, luisterfragmenten en video.

Kast vol herinneringen

Herinneringen ophalen is leuk voor iedereen…. filmbeelden, verhalen en fotoboeken uit vroeger tijden zijn een feest van herkenning. Vaak kan een foto, dagboek, gedicht of voorwerp het geheugen een handje helpen. De deelnemers aan de Verhalentafel hebben een wandeling gemaakt door oud en nieuw Bezuidenhout en herinneringen opgehaald aan de hand van door henzelf meegebrachte foto's, documenten en voorwerpen zoals een lamp, een knijpkat, een bomscherf. Achter ieder voorwerp of document schuilt namelijk wel een verhaal.



Kies hieronder een hoofdstuk van dit project:

Reacties: 1-7
Door Gast: bourgonje @ 2010-01-10 13:08:42
gecostumeerd rolschaatsen
kort voor het bombardement was ik bij een gecostumeerd rolschaatsfeest in het bezuidenhout. kan iemand zich dat nog herinneren, en wanneer was dit ongeveer??
Door Gast: C.A. van Ravenswaaij @ 2010-04-30 15:11:13
Toen ....
Ons gezin woonde tijdens het bombardement op de Laan van Nieuw-Oost Indi 107. Mijn vader was een van de laatste artsen die op de fatale datum - 3 maart - nog in onze buurt was overgebleven. Daarom konden wij pas op 3 maart zelf, toen ons huis door een voltreffer ook in brand vloog naar een veiliger plek uitwijken. Slachtoffers uit de hele wijk werden bij ons binnengedragen tijdens de weken van bombardementen die aan 3 maart vooraf gingen. Ik herinner mij nog goed hoe ik (net nog geen 10 jaar) mocht helpen de vitrage van de ramen te trekken om daarvan windsels te maken, zodat mijn moeder en mijn oudere zuster mijn vader konden helpen bij het verbinden van de gewonden voor zover die nog te redden waren. De voorafgaande weken hadden wij dagelijks vele uren met het hele gezin (inclusief onze hond en kat) in het trappenhuis doorgebracht terwijl we de inslagen van de kettingbommen telden. Ook staat mij nog bij hoe mijn ouders mij telkens trachtten zoet te houden door me te vertellen dat alles niet meer dan een spannend avontuur was, nodig om de Duitsers het land uit te krijgen. De herinneringen aan deze pogingen kwamen weer bij me terug toen ik de ontroerende film 'La vita bella' zag. Ondanks hun goede pogingen schrik me nog steeds een ongeluk bij het horen van laag vliegende vliegtuigen en bij het horen van knallend vuurwerk.Op 3 maart was 't dan zover en kreeg ons huis een voltreffer. We zijn met z'n allen met wat we maar grijpen konden de Laan van N.O.I. afgevlucht naar het Voorburgse viaduct, waar volgens latere verhalen Duitse soldaten vrolijk lachend neer- keken op de vluchtende burgers. Onze oude terrir Tippy rende braaf met ons mee en heeft nog een paar jaar in het kort daarop bevrijde Nederland geleefd. Onze kat konden we helaas niet meepakken, nog dagen daarna, toen de rokende puinhopen weer benaderd konden worden, hebben we hem tevergeefs gezocht. Wel zaten overal over de puinhopen verspreid verwilderde katten die in panische angst wegvluchtten als we ze probeerden te benaderen. Van onze bezittingen was niets meer te vinden, wel hoorden we later dat er diverse 'dappere' landgenoten kort na de brand 'souvenirs' uit de puinhopen van de wijk hadden meegenomen. Op 'onze' puinhoop vondn we een aan n kant verschroeid aardewerk nijlpaardje dat ik eens van een oom had gekregen. Dit nijlpaardje staat nog altijd, 65 jaar na de ramp, als een relikwie op mijn bureau. Dank dat ik dit nog eens mocht opschrijven, het lucht een beetje op.
Door Gast: Leen Commers @ 2010-05-16 14:25:18
Reactie op een luisterfragment
Omdat het ouderlijk huis van Ans Hartwijk-den Rijer aan de Van Mierisstraat getroffen werd door een afgeworpen brandstoftank van een Engels vliegtuig kreeg het gezin een andere woning in het Bezuidenhout waar het op 3 maart 1945 weer raak was.
De tweede brandstoftank (droptank) kwam op een 2e etage aan de Hoefkade tegenover de Rondebosstraat terecht en vloog direct in brand waarbij twee zusssen om het leven kwamen, de ouders waren op dat moment niet thuis. Mijn moeder die toevallig voorbijkwam heeft alles zien gebeuren. En van de meisjes sprong uit het raam en was op slag dood, de andere was waarschijnlijk al omgekomen.
Ik zat er vlakbij op school aan de Spionkopstraat (ik ben van 1934) en hoorde allerlei geluiden en zag later ook de brand. Ans zegt dat het vliegtuig is neergestort in het Zuiderpark maar dat is volgens mij niet juist. Het vliegtuig wist tijdens een luchtgevecht te ontkomen, hij had de tanks gedropt om meer snelheid te kunnen maken. Er heeft wel een Amerikaanse bommenwerper boven het Zuiderpark gevlogen waar de bemanning per parachute is uitgesprongen. Dat vliegtuig is neergestort op de grens van Rijswijk en Wateringen, is nu de Mgr. Bekkerslaan, er is op 26 september 2009 op die plek een monument onthuld. Op de site oud-moerwijk.nl bij de verhalen staat het verhaal Vlucht 648 waar deze gebeurtenis wordt beschreven.
Door Gast: Frans Frentrop @ 2010-10-25 13:07:02
gecostumeerd rolschaatsen
Het gecostumeerd rolschaatsen vond plaats op de eerste van den Boschstraat.Niet vlak voor het bombardement maar veel eerder.Mijn broer reed ook mee.Omdat mijn moeder vond dat hij er niet netjes verkleed uitzag mocht hij eigenlijk niet meedoen.Hij reed dus als gewoon burger achter de stoet aan.Hij was toen ongeveer 12 jaar oud.Ik was toen een jaar of 5 en heb de stoet gezien.In mijn herinnering zie ik een kok die meereed met een koekepan met daarin een namaak pannenkoek.Waarschijnlijk is die optocht in 1944 gehouden.Ons ouderlijkhuis stond in de Anna van Saksenstraat 35.Het bombardement heb ik zoals u merkt overleefd. Met vriendelijke groet, Frans
Door Adrie1945 @ 2010-11-01 13:48:58
Levenslange gevolgen
Mijn ouders woonden tijdens deze fatale periode in het Bezuidenhout en mijn moeder was zwanger van mij. Ze konden het vege lijf redden, maar raakten alles kwijt. Alleen het kolenschuurtje stond nog overeind, maar bleek te zijn geplunderd. De gehele zwangerschapsperiode was voor mijn moeder een tijd van hevige stress. Enkele weken na het bombardement ben ik geboren. Mijn leven lang heb ik de gevolgen aan den lijve ondervonden, tot op de huidige dag. Toch wordt ik niet erkend als burgeroorlogsgetroffene.
Waarom niet? Zie: http://www.provitahumana.nl/pvh/ARTIKELEN/ART2008/art200841.html

Ik ben ook op zoek naar mensen die mijn ouders hebben gekend, lees meer: http://sites.google.com/site/bezuidenhout3maart1945/
[gewijzigd door Adrie1945 @ 2010-11-01 13:50:07]
Door Gast: Anoniem @ 2011-01-09 23:01:22
Bombardement
Wij woonden vr en tijdens het bombardement in de Jan van Riebeeckstraat, ik meen op nummer 63.
Mijn vader zat ondergedoken onder de vloer en mijn moeder ging vaak op hongertocht naar Hazerswoude en omgeving. Ik was een jaar of 6 en buurvrouw Neut paste ondertussen op mij en nam mij overal mee naar toe. Op een dag werden wij gedwongen om aanwezig te zijn bij een executie op de hoek van de Laan v. Nieuwe Oostindi en de Bezuidenhoutse Weg. Op een dag moest ik naar de tandarts, ergens bij de Grote Markt. Ik had geen zin en mijn moeder moest me meeslepen. Toen we aan het begin van de Spuistraat waren was er opnieuw luchtalarm. We schuilden in het portiek van een winkel. Er kwam een Engels vliegtuig laag overvliegen. Het schudde heftig met de vleugels om een bom kwijt te raken.
Die bom viel precies boven ons hoofd eraf maar kwam verderop in de straat terecht. Ongeveer bij Heck's cafetaria waar veel mensen stonden te wachten bij de gaarkeuken....
Vrijwel elke dag vielen er wel bommen in de wijk. Als we de runes bekeken stond bijna altijd de WC nog overeind tussen het puin. Dit kwam waarschijnlijk doordat de 4 dicht op elkaar staande muren een soort stevigheid gaven. Toen het grote bombardement begon, vluchtte ons gezin dan ook naar de WC. De voordeur stond open vanwege de luchtdruk. Een vreemde jonge man rende onze gang in en kwam bij ons staan. Door de open voordeur zag ik de huizen aan de overkant van de straat bewegen alsof ze van rubber waren. Even later vlogen ze in brand alsof ze explodeerden, waarschijnlijk tengevolge van voltreffers. Tijdens een pauze in het geweld vluchtten we de wijk uit via de Bezuidenhoutse Weg en de Prinsessegracht. Onderweg zagen we de meest afschuwelijke dingen. Ik herinner me een handkar afgedekt met een dekzeil,waaruit een dikke straal bloed liep. We vonden onderdak bij de werkgever van mijn vader op de Hooikade. Mijn moeder is die zelfde dag nog teruggegaan naar ons huis in de Jan van Riebeeckstraat. Het stond er nog, maar alles van waarde was weggeroofd. Toen er weer luchtalarm werd gegeven rende ze in paniek dwars over het Malieveld, uitgescholden door Duitse soldaten van het luchtdoelgeschut, terug naar de Hooikade. Het enige wat ze had kunnen redden was......de straatbezem!
Het zijn gebeurtenissen die ik mijn hele leven meeneem en sterker worden naarmate ik ouder wordt.
Graag had ik mensen gesproken die mijn ouders hebben gekend in die tijd, maar daar is het nu te laat voor.
Piet Jansen
Door Gast: John van den Berg @ 2011-03-05 12:32:32
bombardement
Het is mij opgevallen dat er in de Media dit jaar op 3Maart met geen woord gerept is over die vergissing er zijn toch vele slachtoffers bij gevallen.het Bezuidenhout is toen veranderd in een grote puinhoop John.
Reacties: 1-7
Uw reactie
Naam (Log in): 
E-mailadres: 
Onderwerp: 
Bericht: