Bezuidenhout, het vergissings bombardement

kort voor het bombardement was ik bij een gecostumeerd rolschaatsfeest in het bezuidenhout. kan iemand zich dat nog herinneren, en wanneer was dit ongeveer??

Ons gezin woonde tijdens het bombardement op de Laan van Nieuw-Oost Indië 107. Mijn vader was een van de laatste artsen die op de fatale datum - 3 maart - nog in onze buurt was overgebleven. Daarom konden wij pas op 3 maart zelf, toen ons huis door een voltreffer ook in brand vloog naar een veiliger plek uitwijken. Slachtoffers uit de hele wijk werden bij ons binnengedragen tijdens de weken van bombardementen die aan 3 maart vooraf gingen. Ik herinner mij nog goed hoe ik (net nog geen 10 jaar) mocht helpen de vitrage van de ramen te trekken om daarvan windsels te maken, zodat mijn moeder en mijn oudere zuster mijn vader konden helpen bij het verbinden van de gewonden voor zover die nog te redden waren. De voorafgaande weken hadden wij dagelijks vele uren met het hele gezin (inclusief onze hond en kat) in het trappenhuis doorgebracht terwijl we de inslagen van de kettingbommen telden. Ook staat mij nog bij hoe mijn ouders mij telkens trachtten zoet te houden door me te vertellen dat alles niet meer dan een spannend avontuur was, nodig om de Duitsers het land uit te krijgen. De herinneringen aan deze pogingen kwamen weer bij me terug toen ik de ontroerende film 'La vita è bella' zag. Ondanks hun goede pogingen schrik me nog steeds een ongeluk bij het horen van laag vliegende vliegtuigen en bij het horen van knallend vuurwerk.Op 3 maart was 't dan zover en kreeg ons huis een voltreffer. We zijn met z'n allen met wat we maar grijpen konden de Laan van N.O.I. afgevlucht naar het Voorburgse viaduct, waar volgens latere verhalen Duitse soldaten vrolijk lachend neer- keken op de vluchtende burgers. Onze oude terriër Tippy rende braaf met ons mee en heeft nog een paar jaar in het kort daarop bevrijde Nederland geleefd. Onze kat konden we helaas niet meepakken, nog dagen daarna, toen de rokende puinhopen weer benaderd konden worden, hebben we hem tevergeefs gezocht. Wel zaten overal over de puinhopen verspreid verwilderde katten die in panische angst wegvluchtten als we ze probeerden te benaderen. Van onze bezittingen was niets meer te vinden, wel hoorden we later dat er diverse 'dappere' landgenoten kort na de brand 'souvenirs' uit de puinhopen van de wijk hadden meegenomen. Op 'onze' puinhoop vondn we een aan één kant verschroeid aardewerk nijlpaardje dat ik eens van een oom had gekregen. Dit nijlpaardje staat nog altijd, 65 jaar na de ramp, als een relikwie op mijn bureau. Dank dat ik dit nog eens mocht opschrijven, het lucht een beetje op.

Omdat het ouderlijk huis van Ans Hartwijk-den Rijer aan de Van Mierisstraat getroffen werd door een afgeworpen brandstoftank van een Engels vliegtuig kreeg het gezin een andere woning in het Bezuidenhout waar het op 3 maart 1945 weer raak was.
De tweede brandstoftank (droptank) kwam op een 2e etage aan de Hoefkade tegenover de Rondebosstraat terecht en vloog direct in brand waarbij twee zusssen om het leven kwamen, de ouders waren op dat moment niet thuis. Mijn moeder die toevallig voorbijkwam heeft alles zien gebeuren. Eén van de meisjes sprong uit het raam en was op slag dood, de andere was waarschijnlijk al omgekomen.
Ik zat er vlakbij op school aan de Spionkopstraat (ik ben van 1934) en hoorde allerlei geluiden en zag later ook de brand. Ans zegt dat het vliegtuig is neergestort in het Zuiderpark maar dat is volgens mij niet juist. Het vliegtuig wist tijdens een luchtgevecht te ontkomen, hij had de tanks gedropt om meer snelheid te kunnen maken. Er heeft wel een Amerikaanse bommenwerper boven het Zuiderpark gevlogen waar de bemanning per parachute is uitgesprongen. Dat vliegtuig is neergestort op de grens van Rijswijk en Wateringen, is nu de Mgr. Bekkerslaan, er is op 26 september 2009 op die plek een monument onthuld. Op de site oud-moerwijk.nl bij de verhalen staat het verhaal Vlucht 648 waar deze gebeurtenis wordt beschreven.