Uw zoekopdracht Uw zoekopdracht
PDF PDF Print

Mijn moeder: een sterke vrouw

Ik ben geboren op de Delftweg 32D, langs de Vliet. Mijn ouders hadden daar een wasserij, de Phoenix. Het gebouw (wasserij plus woonhuis) was zo groot dat we het de fabriek noemden. Wanneer mijn vader de wasserij is begonnen weet ik niet meer, ik denk ongeveer in 1925. Mijn moeder is ca 1930 bij de wasserij gaan werken en is in 1934 met mijn vader getrouwd. Ik ben in 1938 geboren.

 

 

10 MEI 1940
Het vliegveld Ypenburg lag niet zo ver bij ons vandaan.In de vroege morgen van 10 mei 1940 werden mijn twee zusjes en ik door mijn moeder wakker gemaakt. We moesten in het grote bed van mijn moeder gaan liggen. Mijn oudste zusje was vijf jaar, dan kwam ik met tweeënhalf jaar en mijn jongste zusje was een jaar. We hoorden heel veel vliegtuigen en veel lawaai, maar moesten in bed blijven.Als jong kind hoorden we wel vaker vliegtuigen overvliegen, maar dit waren er veel meer. We begrepen wel, dat er iets niet goed was.Toen we later uit bed kwamen, landden er allemaal parachutisten bij ons in het land. De verffabriek ‘Hopax’ wordt in verschillende boeken over de gebeurtenissen op die tiende mei genoemd. Als je bij ons de fabriek uitkwam, lag de verffabriek vlak achter ons.We zagen ook vliegtuigen die bommen naar beneden gooiden. Ik weet niet meer hoe lang het allemaal heeft geduurd. Op de dag van het bombardement moest mijn vader met mij op zijn arm vluchten voor achterna gezeten soldaten. Een van de soldaten zei tegen de anderen dat ze niet moesten schieten en aan mij moesten denken. Dat was de redding voor mijn vader en mij. Ik was klein, maar weet het nog goed.Mijn moeder had een wit laken met een rood kruis op het dak gemaakt, zodat het leek of het huis een hulppost van het Rode Kruis was. Ze vertelde later dat ze met de lakens van de klanten veel gewonde soldaten heeft verbonden, waaronder ook zeven Duitse soldaten die zijn overleden in de fabriek. Ze heeft ze in het land achter de fabriek begraven en naar hun familie het bericht gestuurd dat hun zoon gesneuveld was bij het bombardement van Ypenburg. Ze heeft de namen van de soldaten altijd bewaard. 

 

Samen met mijn twee zusjes 

 


DE OORLOG

Mijn moeder had een doos vol herinneringen aan het bombardement van Ypenburg. Van de zijde van achtergelaten parachutes heeft ze later mijn communiejurk gemaakt.Om wassen te halen en te bezorgen hadden mijn ouders een auto, maar aan brandstof was op een gegeven ogenblik niet meer te komen. Mijn moeder ging ’s nachts met een kan en een slangetje naar de auto’s van de Duitsers en haalde met het slangetje de brandstof uit de tank. Dan kon mijn vader weer wat rijden. Later werd het een paard en wagen en toen ook dat niet meer ging, werden de klanten die ver weg woonden opgezegd en kwam er een bakfiets.Op mijn stamkaart staat dat we op 1 juni 1943 zijn verhuisd naar de Tasmanstraat 33.Mijn vader lag in het ziekenhuis en het was te veel voor mijn moeder om de wasserij draaiende te houden. Ze is toen in de Tasmanstraat een wasverzending begonnen; dat was minder zwaar voor haar.
Wat ik me ook nog herinner, is dat er bij ons een Joodse moeder en dochter ondergedoken hebben gezeten. Hun namen herinner ik me niet en ik weet ook niet hoe ze weer weggegaan zijn. Ik weet nog wel dat de dochter mooie poppen had en dat ik 
daar niet mee mocht spelen. Mijn moeder werd zo boos dat ze een pop helemaal kapot trapte. Ze zei: “Wij wagen ons leven voor jullie”. 

 

 

VOOR ONS SAMEN
Dit zijn herinneringen van het kleine meisje dat ik toen was. Nu ik erover schrijf, merk ik dat ik er erg emotioneel door word. En ook dringt het tot me door dat mijn moeder een heel sterke vrouw was.Ik heb met mijn moeder heel veel over de tijd van de wasserij gesproken. Nu wil ik haar nog steeds dingen vragen, maar dat kan niet meer.Ik heb dit voor ons samen geschreven.


Wil Opten

 


Uit Omaboek Wil Opten


Reacties: 1-1
Door Gast: rein reuter @ 2016-08-09 21:57:46
Delftweg 32
Geachte mevrouw Wil,
Mijn overgrootvader Reinhard Friederich Reuter vroeg in februari 1906 bij de gemeente Rijswijk een vergunning aan voor "het stoken van lakken" in sectie F nr. 916, dat gelegen was aan de Delftweg. De vergunning wordt verkregen, waarna de familie van de Geestbrugkade in Rijswijk verhuisd naar de Delftweg, waar een woonhuis en een fabriek waren gebouwd.
Mijn vader was toen 8 jaren oud en heeft na zijn vader aldaar verf gemaakt. Ergens in de jaren 30 was hij met alle machines verhuisd naar de Choorstraat in Delft.
Een tweetal zusters van mijn vader bewoonden tot midden jaren 60 de linkerkant van het woonhuis. De andere kant (no.30) was voor WWII reeds aan een aannemer Sanders verkocht. Vanaf 1948 tot de tantes vertrokken ben ik vele malen aan de Delftweg (no. 31) geweest. vaak met de tram en dan stapten we uit bij de halte Verffabriek.
Boven in uw tekst staat Hopax voor de verffabriek. Deze naam heb ik destijds nooit gehoord. Ook niet die van wasserij Phoenix. Alleen de naam Pletterij Hamburger is mij bekend. Eigenlijk wist ik (en nu nog weet ik) niet welke bedrijven er achter de halte Verffabriek gevestigd waren in de loop der jaren.
Toen uw vader rond 1925 begon, was de verffabriek van mijn vader nog in bedrijf. De wasserij was wat verderop, denk ik. Maar ik weet het niet zeker.
Hierbij enige gegevens, die ik van Internet heb geplukt en een foto van de fabriek van mijn vader.
Wellicht wilt u een reageren, want onze ouders hebben toch een poos vlak bij elkaar gewoond en gewerkt.
Met een vriendelijke groet.
Rein Reuter
Wilhelminasingel 248
6001 GV Weert
Reacties: 1-1
Uw reactie
Naam (Log in): 
E-mailadres: 
Onderwerp: 
Bericht: